สวัสดี zomi จ๊ะ

มาคราวนี้เอา fixxx เรื่องยาว 4 ตอนจบของคู่ [KT]มาให้อ่านกันอีกแล้ว (มันมีแต่คู่นี้แหละ อาจจะมีบ้างคนเคยอ่านกันไปบ้างแล้ว ใน บอร์ด way for love ต้องขอบคุณสมาชิกบอร์ดนี้เลย ที่ทำให้ฟิคเรามีค่ามากๆและขอบคุณที่มาอ่านฟิคของเรานะ

สำหรับเรื่องนี้ก็มี NC กันอีกแล้ว ไม่มีฉาก NC ของคู่นี้เหมือนขาดอะไรไปอย่างเนอะ สำหรับเรื่องนี้เราแต่งไว้ตั้งแต่วันเกิดหมีคังแล้ว แต่ตอนนี้กำล้งปั้นบลอคของตัวเอง บลอคนี้ปั้นตั้งนานกว่าจะเป็นรูปร่าง เพราะมีไม่เวลาทำเลยจริงๆ (ทำงานหัวบาน)ลองไปอ่านดูนะ

Title :: With you #1 ของขวัญวันเกิดคังอิน

Paring :: kanginXteukky

Rating ::....พาร์ทนี้ยังไม่มีนะจ๊ะ

Category: กุ๊กกิ๊กไร้สาระบ้าบอคอแตก

Author:: NoZoMi

Author notes:: แต่งจากใจจริง กรุณาอ่านด้วยนะจ๊ะ

-------------------------------------------------------------------------------

ร่างบางเดินกระชับเสื้อวอมสีขาวแขนยาวยี่ห้อ Adidas ตลอดทางที่เดินมา เพราะมันเป็นเสื้อแขนยาวเพียงตัวเดียวที่ใส่ปกปิดความหนาวเย็นได้ ถึงจะใส่เสื้อข้างในมาด้วยแต่มันก็ช่วยอะไรได้ไม่ค่อยมาก แถมผ้าพันคอที่พันยังเป็นผืนบาง ที่พอแค่จะกั้นความหนาวของแอร์ในสตูดิโอได้เท่านั้น เพราะไม่ได้คาดคิดไว้แต่ที่แรกว่าจะออกมาข้างนอก แต่ว่าเวลามันพอเหมาะเลยจำใจต้องออกมา 

มือเรียวผลักประตูกระจกใส่บานใหญ่เข้าไปข้างในอย่างรวดเร็วอย่างน้อยนี้ก็เป็นทางหนึ่งที่พอจะให้เขาหลบความหนาวได้ 

สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับ 

เสียงทักทายของพนักงานเรียกความสนใจของร่างบางได้เป็นอย่างดี ใบหน้าหวานภายใต้แว่นสีชาอันใหญ่เงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะยิ้มตอบหวานๆ กลับไป เรียกหน้าแดงๆ ของพนักงานต้อนรับได้อย่างดี มือเรียวยกขึ้นกระชับแว่นสีชาอันใหญ่ให้เข้าที่เข้าทาง เพื่อปกปิดหน้าตาให้คนอื่นจำไม่ได้ เพราะด้วยความเป็นนักร้องวัยรุ่นชื่อดัง เขาก็สมควรที่จะระวังตัวมากเป็นพิเศษยิ่งมาร้านพวกนี้ยิ่งต้องระวังเป็นสองเท่า เสื้อวอมสีขาวถูกรูดซิปขึ้นมาจนสุดความยาวของซิปก่อนที่มือเรียวจะยกผ้าพันคอผืนบางลายสีขาวสลับสีดำมาพันรอบคอระหงปิดจนถึงคางมน เพื่อปกปิดหน้าไว้อีกทาง อย่างน้อยถ้าเขาซื้ออะไรที่นี้ไป พนักงานทั้งหลายก็ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร ถึงชื่อของ ปาร์ค จองซูจะไม่ได้ดังจนคับฟ้า แต่เขาก็เป็นที่รู้จักอยู่พอควร เขายังไม่อยากจะลงหน้าหนึ่งตอนนี้เพราะคงจะไม่ค่อยเป็นผลดีต่องานเพลงของเขาเท่าไหร่ ถึงจะปกปิดหน้าตาเกือบจะมิดชิดแต่ร่างบางก็ยังดูเป็นจุดสนใจอยู่ดี ด้วยการแต่งตัวและท่าทางที่ดูดีเกินกว่าใครๆ ในร้านนั้น

สวัสดีครับ เสียงหวานทักทายพนักงานกลับ ยิ่งเรียกความสนใจจากพนักงานสาวๆ ในร้านเข้าไปใหญ่ ขนาดปกปิดหน้าไว้ยังได้รับความสนใจขนาดนี้ แล้วถ้าเขาเปิดหน้าตามาคงจะแตกตื่นกันน่าดู 

สนใจสินค้าแบบไหนค่ะ เราจะได้พาไปชมถูก 

ผมอยากดูพวกสร้อยคอหรือไม่ก็แหวนนะครับ ร่างบางว่า ก่อนที่พนักงานสาวจะเดินพาไปที่เคาทเตอร์ตู้กระจก ที่ตกแต่งไว้อย่างหรูหราไม่แพ้กับเครื่องเงินต่างๆ ที่อยู่ภายในนั้น

ดวงตาคู่เล็กมองไปทั่วตู้กระจกใส่ที่มีเครื่องประดับมากมายหลายชิ้นวางเรียงรายอยู่ แต่ดูจะไม่มีอันไหนถูกใจคนจะซื้อเลยสักนิด จนพนักงานสาวต้องร้องแนะนำสินค้าเพราะเห็นท่าทางของร่างบางดูลังเลที่จะเลือก

เออ... ซื้อให้เพื่อนหรือคนรักค่ะ สิ้นเสียงคำถาม คนถูกถามเงยหน้าขึ้นมองทันที ถามแบบนี้เขาควรจะตอบว่าอะไรดีล่ะ

เออ.........

ท่าทางอ้ำอึ้งแบบนี้ต้องซื้อให้แฟนแน่ๆ เลย พนักงานสาวแซวก่อนจะแนะนำแหวนคู่ให้ร่างบาง แต่ก็โดนปฏิเสธที่จะดูเพราะเขาคิดว่าถ้าเอาแหวนคู่ไปมีหวังความแตกแน่นอน 

พนักงานสาวเลยต้องหันมาแนะนำเป็นสร้อยคอให้แทน และมันเรียกความสนใจของอีทึกได้อย่างดี 

เอาเป็นสร้อยคอไหมค่ะ อันนี้เลยค่ะ สวยมาก เพิ่งเป็นคอเลคชั่นใหม่ของร้านเลยค่ะ ทำออกมาต้อนรับวาเลนไทน์ที่จะถึงนี้ค่ะ พนักงานสาวว่าก่อน หยิบสร้อยคอจี้รูปหัวใจล้อมเพชรขึ้นมาวงตรงหน้า 

ดวงตาคู่เล็กเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า นี่ดีนะที่เขาใส่แว่นอยู่ไม่งั้นพนักงานคนนี้คงได้เห็นตาตี่ๆ ของเขาที่มีอยู่น้อยนิดแต่มันก็พยายามจะถลนออกมาให้ได้

เหอๆ เออ... คือว่ามันหวานไปหน่อยนะครับ อีทึกว่า ก่อนยิ้มฝืดๆ ให้พนักงาน ขืนเขาซื้ออันนี้ไปมีหวังคนได้รับคงเหวี่ยงทิ้งลงขยะแน่นอน 

อืม เขาค่อนข้างจะทะมัดทะแมงหน่อยนะครับ ไม่ชอบอะไรที่มันมากชิ้นเท่าไหร่ เรียบๆง่ายๆ นะครับ พนักงานสาวพยักหน้ารับฟัง ก่อนจะหยิบสร้อยคอพร้อมจี้ห้อยรูปไม้กางเขน ตรงกลางไม้กางเขนสลักคำว่า One

ร่างบางหยิบขึ้นมาดูอย่างสน ทั้งขนาด รูปทรงก็สวย และความหมายของคำที่สลักอยู่ ทุกอย่างดูเหมาะและเข้ากันดีมากๆ 

ชอบไหมค่ะ พนักงานสาวถามเพราะเห็นท่าลูกค้าดูจะถูกใจเพราะเจ้าตัวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับสร้อยเส้นนี้น่าดู

ชอบครับ เท่าไหร่ครับเส้นนี้

หะ.......ห้า 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เรียกความสนใจของร่างบางได้ทัน เสียงพนักงานสาวเลยถูกกลืนหายไปกับเสียงเรียกเข้าที่ดังเข้ามาขัดจังหวะ มือเล็กคว้านหาโทรศัพท์ จร้าระหวั่น เพราะรู้ถึงปลายสายว่าใครโทรมา เพราะเสียงนี้เค้าเป็นคนตั้งเอง ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าปลายสายเป็นใคร ขืนรับช้ามีหวังโดนโวยวายแน่นอน 

ว่าไง

.........................

กำลังจะกลับแล้วนี่ไง

...........................

มาซื้อของใช้จำเป็นนิดหน่อยนะ

..........................

ซุปเปอร์มาเก็ต ประโยคนี้ร่างบางพูดสุดแสนจะเบา พร้อมเอามือป้องปากไว้อีกที ขืนพูดดังเดี๋ยวคนอื่นคงได้รู้กันพอดีว่าเขากำลังโกหกคนปลายสายอยู่ ทั้งที่จริงๆ ก็ไม่อยากโกหกหรอก แต่ถ้าให้บอกไปตรงๆ ว่าไปไหน อยู่ที่ไหน มันก็ไม่เซอร์ไพรซ์เวลาที่ให้ของนะซิ 

บทสนทนาเหมือนจะเริ่มไม่รู้เรื่อง เมื่อปลายสายเล่นไม่ยอมว่างท่าเดียว การสนทนาเลยดูเหมือนจะต้องยืดยาวออกไป ร่างบางหันมาโค้งเป็นการขอโทษกับพนักงานสาว ก่อนจะพูดแบบไม่เสียงแต่สามารถสื่อสารให้พนักงานเข้าใจได้อย่างดี เดี๋ยวผมจะมาดูใหม่นะครับ 

บทสนทนายืดยาวออกมาเรื่อยๆ จนร่างบางเดินฝ่าความหนาวมาถึงรถของบริษัทที่สั่งให้ค่อยอยู่ห่างจากร้านเครื่องประดับที่ตรงหัวมุมถนนที่ร่างบางเพิ่งออกมาเมื่อครู่ คนปลายร่ำร้องหาให้กลับบ้านท่าเดียว เลยทำให้เขาพลาดโอกาสในการซื้อของไปทันที ทั้งที่สร้อยเส้นนั้นถูกใจเขามากที่สุด แล้วเขาก็คิดว่าน่าจะถูกใจคนรับด้วยเหมือนกาน 

หลังจากปลายสายยอมว่างโทรศัพท์ได้ ไม่นานรถบริษัทที่ร่างบางนั่งมาก็ขับมาถึงอพาทต์เม้นของวงซุปเปอร์จูเนียร์ ร่างบางโค้งคับนับให้กับคุณลุงคนขับรถเป็นการขอบคุณก่อนที่จะเดินเข้าบ้าน

พี่ทึกมาแล้วเหรอ เสียงใสของน้องรักดังมาแต่ไกล ก่อนที่เจ้าตัวจะมาถึงซะอีก มือเล็กอ้าแขนสองข้างมาแต่ไกล ก่อนจะเข้าสวมกอดพี่ชายหน้าหวานหัวหน้าวงเอสเจทันที

อะไร มีอะไรซองมิน มากอดพี่ทำไม อึทึกว่าก่อนจะพยายามดันร่างหนาอวบนิดๆ หน่อยๆ ของน้องออก เพราะรู้สึกอึดอัด อีกอย่างเดี๋ยวตัวปัญหาออกมาเห็นมีหวังเขาโดนด่าอีก 

ก็พี่คังอินนะซิ จะทำร้ายเค้าอา เสียงใสฟ้องพี่ชายเสียงอ่อย น่าสงสาร ทำเอาคนได้ฟังหน้าตาตื่น ที่น้องจะโดนทำร้าย

ทำไมคังอินจะทำอะไร

พี่คังอินบีบเขา แล้วก็จับมือสองข้างของเขารวบไว้เหนือหัว แล้วก็เอาตัวเอง ทับลงมาที่เขาแหละ แล้ว....... อยู่ดีๆ ก็หยุดพูด ทำเอาคนรอฟัง ร้อนต้องรีบเร่งให้น้องเล่าต่อ 

แล้วๆ อะไรซองมิน หยุดทำไม ร่างบางเขย่าแขนเล็กของน้องให้รีบเล่าต่อ อยู่ดีๆ ก็หยุดแบบนี้เขาหัวใจจะวาย เพราะไอ้ท่าทางที่เล่ามา ทำไมมันส่อแววคล้ายๆ กับคนร่างหนาชอบทำกับเขาเลย เขาเผลอหน่อยล่ะไม่ได้ชอบไปยุ่ง วุ่นวายกับคนอื่นอยู่เรื่อย

แล้วฉันก็บีบคอมัน แล้วถามว่าทึกไปไหน สิ้นเสียงทุ้มที่ดังมาจากทางด้านหลังของซองมินสองคนหันมามองพร้อมกันทันที ตาเล็กเบิกโตกว้างก่อนที่ซองมินจะวิ่งมาหลบหลังพี่ชาย มือเล็กเกาะเอวบางของพี่ชาย ก่อนจะโผล่มาแต่หน้าขาว ๆ มองพี่ชายร่างหนาอีกคนที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูทางเข้า เพราะก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีเขาเพิ่งจะหนีออกมาจากฝ่ามือหมีได้ 

พี่ทึกพี่คังอินจะฆ่าผมอา ซองมินรีบฟ้อง เพราะตอนนี้รู้แล้วปลอดภัยแน่ๆ อย่างน้อยต่อหน้าพี่ทึก พี่คังอินคงไม่กล้าหรอก

ก็ฉันถามดีๆ ทำไมไม่ตอบล่ะ ร่างหนารีบว่ากลับ ก็เขาถามดีๆ จริง แต่ไอ้น้องตัวแสบดันทำท่ามีพิรุธ น่าสงสัย ถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ เลยจัดการซะเลย 

ก็เขาบอกไม่ได้นิ พี่ทึกสั่งไว้ สิ้นประโยค ร่างเล็กหันไปขอแรงสนับสนุนจากพี่ชายหน้าหวานทันที ก็พี่ทึกสั่งไว้จริงๆ นิ เขาไม่ได้โกหกสักหน่อย 

คังอินฉันสั่งไว้เองแหละเสียงหวานหันมาบอก ก่อนจะยิ้มแหยๆ ให้อีกฝ่าย เป็นเรื่องจนได้ อุตส่าซักซ้อมไว้ให้แล้ว ซองมินก็ยังทำพลาดจนได้ เพราะตั้งใจจะไปซื้อของขวัญวันเกิดให้อีกฝ่าย แต่บังเอิญวันนี้ต้องออกไปกะทันหันเลยไม่ได้โทรบอกอีกฝ่ายไว้ล่วงหน้า เลยต้องใช้ซองมินบอกให้ ขืนโทรไปบอกเองมีหวังไม่ได้ออกไปแน่นนอน คงได้โดนไล่กลับบ้านแน่ แต่จนแล้วจนรอดซองมินก็ทำพลาด ก็นะน้องเขาได้ฉายาว่าเจ้าชายไม่ชอบโกหกนี่น่า แล้วจะโกหกคังอินได้ไง

แล้วทำไม ต้องบอกให้น้องโกหกด้วย ไปไหนมา เสียงทุ้มถามเสียงแข็ง 

ก็ไปซื้อของไง 

ไหนล่ะของ ไม่เห็นมีมาสักอย่าง เสียงแข็งถาม คนถูกถามก้มดูในมือ เขาไม่ของอย่างที่อีกฝ่ายว่าจริงๆ ด้วย แบบนี้เขาคงซวยแน่ ๆ มีหวังโดนเล่นงานจนต้องยอมรับสารภาพแน่เลย แต่คนอย่างอีทึก หัวหน้าวงเอสเจเหรอจะยอม ถึงคนตรงหน้าจะมีตำแหน่งเป็นถึงหวานใจของเขาก็เถอะ และทุกครั้งเขาก็ต้องแพ้พ่ายต่อคนคนนี้ก็เถอะ แต่ครั้งนี้เขาไม่ยอมหรอก เพื่อจะให้ได้ของขวัญมาเซอร์ไพรซ์วันเกิดของคนรักให้ต้อง ทะเลาะกันก่อนวันนี้ หรือ จะต้องโดนโกธรก็ยอม เดี๋ยวค่อยมาง้อตอนวันเกิดก็ได้ 

อย่าถามเซ้าซี้ได้ไหม ฉันเป็นพี่นายนะ โตกว่าด้วย นายไม่มีสิทธิมาทำแบบนี้ ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน ถึงจะเป็นแฟนกัน แต่ก็ใช่ว่าจะต้องรายงานทุกเรื่อง ร่างบางว่าใส่ ก่อนจะเดินเข้าบ้านไป ปล่อยให้อีกฝ่ายมองอึ้งๆ วันนี้คนรักเขามาอารมณ์ไหน ทำไมถึงตอบกลับเขาด้วยคำพูดแบบนี้ พูดแบบนี้เขาก็น้อยใจเหมือนกันนะ คนอุตส่าห์เป็นห่วง เห็นมืดค่ำแล้ว ยังไม่กลับก็เป็นห่วงมันผิดตรงไหน แล้วทำไมต้องต้องหาว่าเค้าถามอะไรเซ้าซี้ด้วย 

ร่างเล็กได้แต่ยืนมองอึ้งๆ กับภาพที่เห็น เมื่อไร้กำบังจากร่างพี่ชายหน้าหวาน เขาจะยืนอยู่ตรงนี้ทำไม เดี๋ยวเกิดหมีอารมณ์ไม่ดี แล้วมาบีบคอเขาอีก มีหวังได้ตายๆ จริงๆ แน่นอน ว่าแล้วร่างเล็กก็รีบเดินเข้าบ้างไป แล้วเว้นระยะพอได้ไกลร่างหนาของพี่ชายแล้ว ร่างเล็กก็หันกลับไปพูดกับอีกฝ่ายทันที

พี่คังอิน คงโดนทิ้งแล้วแหละ ก็งี้แหละชอบทำตัวเหมือนหมีหวงลูก แถมชอบทำตัวเหมือนกินผึ้งมาตลอดเวลา ใครเขาจะทนไหว ร่างเล็กว่าก่อนหยักไหล่ขึ้นทั้งสองข้างให้พี่ชายร่างหนา แล้วรีบวิ่งหนีไปเลย 

ดวงตาคู่คมเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด สงสัยเขาคงจะโดนทิ้งอย่างที่ซองมินว่าแหละ เพราะเขาชอบทำตัวเรื่องมาก ห่วงโน้น หึงนี้ไปทั่ว แต่ที่ทำก็เพราะเขารักนิ แล้วเขาจะทำแบบนั้นไม่ได้เหรอ เขารู้ว่าต่างคนต่างมีความคิด ต่างมีจิตใจ แต่เพราะทั้งเขาและอีทึกก็เป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ และมันก็ใช่เรื่องยากที่ใครสักคนจะเกิดรักใหม่ขึ้นกับใครหรือผู้หญิงคนไหนก็ได้ มันอาจจะเป็นเขาหรือทึกก็ได้ และด้วยเหตุผลนี้เขาเลยอาจจะต้องตามหวงและห่วงไปทั่ว ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ค่อยได้แสดงท่าทีหึงหวงเหมือนเขา เพราะด้วยความเป็นหัวหน้าวง แต่อีกฝ่ายก็จะทำให้รู้ได้ในทันทีว่าไม่พอใจถ้าเห็นเขากับใคร ไม่ว่าจะกับผู้หญิงหรือผู้ชาย เพียงแต่ไม่มีใครได้สังเกตมันเท่านั้นเอง แต่เพราะเป็นเขาและอีทึกที่เขาใจกันมันเลยทำให้รับรู้กันได้ แต่ตอนนี้เขากับเหมือนกำลังจะโดนทิ้ง เพราะความงี่เง่าของเขาเหรอ 

(สรุปคือว่า อีหมีมันคิดมากไปเอง ตีโพยตีพายไปก่อน แค่โดนด่าแค่เนี่ยสำออย)

____________________________________

10.01.07

ใกล้จะวันเกิดคังอินแล้ว แต่ยังไม่ได้ไปซื้อของร้านที่ไปดูสองวันก่อนเลย ร่างบางบ่นอุบอิบกับตัวเอง แต่บังเอิญฮีซอลดันได้ยินด้วย 

บ่นอะไรพี่ทึก

เปล่า 

แต่ฉันได้ยินนะ

แล้วจะถามทำไมหยอกย้อนน้องกลับ ทำเอาคนได้ฟังนิ่งไปสนิท เดี๋ยวนี้พี่ใหญ่ของวงเอสเจไม่ธรรดาแล้ว มี

หยอกย้อนกลับด้วย

จะซื้อของให้ไอ้อ้วนมันเหรอ

อืม แต่ทำงานดึกทุกวันเลย เลยไปซื้อไม่ได้เลย ฮีซอล ทำไงดีล่ะ ว่าเสียงอ่อย เหมือนอยากได้คำปรึกษาจากน้อง เพื่อฮีซอลอาจจะมีข้อแนะนำดี ๆให้เขาบ้างก็ได้ อย่างน้อยน้องคนนี้ก็มีประสบการณ์รักคล้ายๆกับเขา ถึงจะไม่ได้ออกมายอมรับมากว่าเป็นอะไรกับฮันคยอง แต่ใครๆ ก็พอจะเดาออกได้ไม่อยาก เพราะฮีซอลไม่เคยทำอะไร น่ารัก อ้อนๆ เอาใจกับใครเลย นอกจากกับฮันคยองคนเดียว 

แต่ว่าเห็นโกธรกันอยู่ไม่ใช่เหรอ

อืม ก็เรื่องนี้แหละ เลยโกธรกัน พี่จะไปซื้อของวันนั้น แต่ไม่ได้บอกคังอิน ก็มันบอกไม่ได้นิ ถ้าบอกมันก็ไม่เซอร์ไพรซ์ซิ คังอินเลยโกธรเอา แต่พี่ก็ว่าไปนิดหน่อยด้วย แต่ไม่ได้ตั้งใจว่าแค่พูดให้เลิกสงสัยเฉยๆ

ถึงว่าเห็นเจ้านั้นทำหน้าหงุดหงิดทั้งวัน

เหรอ ๆ แล้วพี่จะทำไงดีล่ะ จะไปซื้อของได้ไงล่ะ ทำงานดึกแบบนี้ทุกวันด้วย เสียงหวานถามน้องอย่างกังวลเพราะตัวเขาเองไม่รู้จะทำอย่างไงแล้ว สงสัยต้องไม่ได้ซื้อของแน่ๆ เพราะจากตารางทำงานเลิก ห้าทุ่มแทบทุกวัน แล้วแบบนี้ร้านค้าที่ไหนจะมาเปิดรอเขาล่ะ

ไม่เห็นอยากเลย พี่ทึก เสียงหวานไม่ต่างกันเท่าไหร่ว่า ก่อนยิ้มให้พี่ใหญ่ของวง พร้อมควักมือเรียกให้อีกฝ่ายเอียงหูมาหาตัวเอง มือเรียวป้องปากกระซิบกระซาบบอกบางอย่างกับอีกฝ่าย คนได้ฟังได้แต่ทำตาโต ไปพร้อมๆ กับคำพูดที่ได้ยินจากน้องชายหน้าหวาน ปากบางเบ้บ้าง จู๋บ้างไปตามอารมณ์ที่ได้ยินในแต่ละประโยค ก่อนที่มือเรียวจะเอาลงและผละหน้าออกห่างจากกัน ใบหน้าหวานของอีทึกดูออกตะลึงกับคำพูดของอีกฝ่าย ก่อนถามย้ำเพื่อความแน่ใจกับอีกฝ่ายว่า จำทำแบบนั้นดีเหรอ คำตอบที่ได้รับกลับมา มันทั้งหนักแน่นและจริงจัง ว่าเขาต้องทำแบบนั้นแหละดีที่สุด 

ตามคำบอกของน้องชายหน้าหวาน ถ้าเขาทำแบบนั้นแล้วรับรองว่าคังอินจะต้องหายโกธร แถมยังทำให้คังอินพึงพอใจอย่างมาก อีกอย่างมันจะช่วยลดเวลาที่วุ่นวายต้องหาซื้อของลงได้อีกด้วย ถึงฟังดูแล้วมันดูจะเป็นเรื่องที่ดี แต่คิดแล้วร่างบางก็รู้สึกว่าเขาไม่ควรจะทำอย่างงั้นเท่าไหร่ ขืนทำไปคงอายไปสามปีสามร้อยชาติแน่นอน ซื้อของให้น่าจะดูดีกว่าเป็นไหนๆ คำแนะนำของฮีซอลดูท่าจะไม่ดีสำหรับเขาเลย 

12.01.07

ผ่านมาสองวัน คังอินกับหัวหน้าวงหน้าหวานแทบไม่ได้คุยกันเลย นอกจากเรื่องงานอย่างเดียวที่ทั้งคู่ต้องคุยกันเพราะไม่งั้นคงจะเสียงาน กันหมด บรรยากาศอึดอดทำเอาน้องๆ ในวงแทบจะหัวระเบิดกันหมด พี่ชายร่างหนาไม่มีใครกล้ายุ่งสักคน ส่วนหัวหน้าวงหน้าหวานกับหัวเราะร่วน อะไรไม่รู้ ทำเอาคนอื่นๆ งงกันเป็นแถว สงสัยคงจะมีแววได้เลิกรากันไปแน่นอน หมอรักษ์ฟังธง !!!!!

พี่ทึก ยังไม่ได้พูดกับพี่คังอินเหรอ เสียงใสร้องถามพี่ชาย 

ยังหรอก ดีแล้ว แหละแบบนี้ พี่จะได้ไปซื้อของได้ไง เดี๋ยวค่อยง้อตอนหลัง

แต่ว่าพี่คังอินน่ากลัวมากเลยอ่า เวลานี้ เหมือนหมีเวลาจะออกหาอาหารเลย ร่างเล็กว่าก่อนหัวเราะร่วน เพราะมองหน้าพี่ชายร่างหนาประกอบไปด้วย ร่างหนาเดินหน้ามุ้ย กระวนกระวายเหมือนกำลังหาอะไรสักอย่าง เลยยิ่งเหมือนท่าทีของหมีออกหาอาหาร ปากหนาเบ้บึ้งเหมือนเซ็งอะไรไม่รู้อยู่ตอนนี้

ลืมเอากระเป๋าตังค์มมา ร่างหนาบ่นกับตัวเอง ไอ้ที่เดินไปมาเปิดกระเป๋าโน้นกระเป๋านี้เพราะกำลังหากระเป๋าตังค์อยู่ แล้วที่นี้จะเอาตังค์ที่ไหนกินข้าวละเนี่ย ไหนจะต้องขับรถไปจัดรายการวิทยุ จะเอาตังค์ที่ไหนเต็มน้ำมัน 

คิดแล้วก็ต้องถอนหายใจยาวๆ ที่ต้องถอนหายใจเพราะดันมาทะเลาะกับทึก ถ้าไม่งั้นคงไม่มีปัญหา แค่ตังค์เติมน้ำมันไปขออีทึกแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ได้มาแล้ว แต่ตอนนี้ซิจะเอาที่ไหนกันละเนี่ย

เป็นอะไรพี่คังอิน เหมือนเสียงสวรรค์ ร่างหนาหันไปตามเสียงทัก มันชังพอเหมาะพอเจาะอะไรเช่นนี้ ใครทักเขาตอนนี้ เขาจะได้ยืมตังค์ซะเลย 

เออ คิบอมพี่ขอยืมตังค์หน่อยซิ เสียงทุ้มว่าแบบเสียงอ่อย เรียกคะแนนสงสารจากคิบอม อย่างไงคิบอมมันรวยเรื่องยืมตังค์คงไม่มีปัญหาหรอกมั้ง

ผมก็อยากให้พี่ยืมนะ แต่ว่าผมก็ไม่มีตังเหมือนกัน เด็กหนุ่มก่อนขอโทษพี่ชายร่างหนา เรียกสีหน้าหงุดหงิดจากร่างหนาได้ทันที 

อะไรว่ะ รวยก็รวยทำไมไม่พกตังค์

เออ...คือว่า.........ตังค์นะมีแต่ไม่ได้อยู่ที่ผมไง

อ้าว ตังค์แกไม่อยู่ที่แกแล้วจะอยู่ที่ใครว่ะร่างหนาโวยวาย อุตส่าจะได้ที่พึ่งแล้วเชียว ไงกลับคนรวยไม่มีตังค์ซะได้

อยู่ที่ เมียผมดิเด็กหนุ่มว่าก่อนเบ้ปากยื่นไปทางกลุ่มของอีทึก 

เฮ้ยๆ ใครว่ะ เอาดี ๆเบ้ไปทางนั้นเดี๋ยวมีต่อย 

เฮ้ย พี่ก็ นั่งข้างๆ พี่ทึกอ่า

ซองมิน???

เฮ้ย ไม่ใช่ๆ ไม่เป๊คผมหรอกแบบนั้นอ่า

คยูยอน

เฮ้ยพี่เลิกเหอะ ทงเฮ พี่ 

เหรอ รู้แล้วแหละ ถามไปงั้นร่างหนาว่า ก่อนจะจิ๊จ๊ะ แบบไม่พอใจ แล้วที่นี้จะไปยืมใครล่ะ จะยอมเสียศักศรีไปง้อคนรักก็ดูท่าจะไม่ดี เพราะเขาไม่ใช่คนผิดสักหน่อย ทำไมต้องไปง้อก่อน แต่ถ้าไม่ง้อ ก็ไม่มีตังค์กินข้าว แถมไม่มีตังค์เติมน้ำมันรถ แล้วจะไปทำงานที่สถานนีวิทยุได้ไงล่ะ เอาว่ะเอาไงเอากัน ร่างหนาตัดสินใจ 

**TBC** With you -2

--------------------------------------------------------